website_menu_imr

Blogs

Open zenuw

Heftig. Boos. Verontwaardigd. Beledigd. Dat waren de reacties op de oproep van minister Van Bijsterveldt (Onderwijs, CDA) aan ouders om meer betrokken te zijn bij de school en de schoolprestaties van hun kinderen. En die heftigheid leidde op zichzelf weer tot discussies en debat over het hoe en waarom van die heftigheid. De meeste analyses gingen niet verder dan dat de minister de open zenuw van werkende moeders geraakt zou hebben: hun eeuwige schuldgevoel te moeten kiezen tussen werk en kroost. Maar deze analyse is achterhaald en bovendien veel te eenzijdig.

Wie het kind baart mag het houden
Anno 2011 wordt het kind nog steeds gekoppeld aan de moeder, alsof de vader niet meer is dan de man die op zondag het vlees komt snijden. De discussie over Van Bijsterveldts oproep werd gedomineerd door vrouwen, maar dat beeld werd op z’n minst enigszins vertekend doordat de media opeens wel vrouwen aan de debattafel en in de krant wist te krijgen om hun mening over dit onderwerp te geven. De vaders die reageerden kregen dit keer geen podium.

Schuldcomplex raakt achterhaald
Maar belangrijker is dat het beeld van werkende moeders met schuldcomplexen zo langzamerhand achterhaald raakt. Dat hebben we nu wel gehad. De rollen draaien zelfs om: werkende moeders worden de norm en thuiswerkende moeders klagen steeds vaker dat zij zich moeten verantwoorden voor hun keuze.

Toch raakte Van Bijsterveldt wel degelijk een open zenuw, maar het ging ergens anders om. Het kookpunt van de heftige reacties lag namelijk vooral op de stelling van de minister dat ouders zich actief moeten inzetten op de school van hun kinderen, bijvoorbeeld als coach of stagebegeleider en dat ze desnoods dan maar minder moesten gaan werken om dat te kunnen doen. Na de schoonmaak, het chaufferen en het ontluizen wordt nu het coachen en de stagebegeleiding door de scholen bij de ouders over de schutting gegooid. En daarbij wordt zoals altijd het morele oordeel gebruikt om ouders ertoe te bewegen die taken ook daadwerkelijk over te nemen. Want doe je het niet dan ben je als ouders niet betrokken bij je kind.

Krulspelden zetten
Dertig jaar geleden waren er geen luizenmoeders en kwam de plaatselijke touroperator met een bus voorrijden als de klas op excursie ging, gingen moeders nooit met emmertje en poetsdoek naar school en werden stages begeleid door de stagebegeleider van school. En dat terwijl dertig jaar geleden de meeste moeders thuisblijfmoeders waren. Zij hadden elke week de tijd om krulspelden bij elkaar in het haar te zetten.

De ware open zenuw in onze samenleving is de drie dubbele belasting van ouders. Zij werken, voeden kinderen op en zorgen voor zieke of oude ouders. En de meeste ouders zijn het beu daar nog langer over te zeuren. Af en toe de school schrobben of een kinderhoofdje ontluizen doen ze er nog even bij, maar nu de overheid steeds meer taken overhevelt naar de burger en dat bovendien doet met een moreel appel op de maatschappelijke betrokkenheid van die burger, nu wordt het ouders te veel.

Genoeg is genoeg!
Net als alle ministers, gedeputeerden en wethouders kijkt Van Bijsterveldt naar de burger om de bezuinigingen op haar begroting rond te krijgen. ‘Eigen verantwoordelijkheid’ en ‘in je kracht zetten’ zijn het credo van bestuurlijk Nederland. En als dat niet voldoende is wordt het morele oordeel uit de kast gehaald om de burger mee te slaan. Maar ouders weten: de rek is eruit. Genoeg is genoeg. De ware open zenuw is de enorme kloof tussen de papieren realiteit van de overheid en de harde, dagelijkse werkelijkheid van werkende ouders.

Geplaatst op 02 Dec 2011 door Holsappel